De vier niveau’s in Aikido

Ko tai:
Wanneer je technieken wilt aanleren of bestuderen wordt er eerst vanuit een statische positie gewerkt. Uke valt met voldoende kracht aan maar zorgt er voor dat tori zijn beweging nog kan uitvoeren. Het heeft geen nut om tegen te wringen want zo leert tori de beweging niet en uke leert niet involgen. Niet involgen bij een meer vaardige aikidoka betekent meestal kwetsures. Samenwerken is dus de boodschap.

Ju tai:
Wanneer de technieken uit stilstaande positie zijn aangeleerd of bestudeerd is de volgende stap te gaan bewegen op het moment waarop de aanval komt. Oefenen op ‘timing’ zodat de verdediging samen met de aanval valt is hier de boodschap.

Eki tai:
In deze fase kan men vooraf de aanval al inschatten of zelfs aanvoelen. Op dit niveau ben je de aanvaller voor. Het vermogen om te anticiperen is in ruime mate vergroot. De vele trainingen hebben lichaamsreflexen aangeleerd waardoor je niet meer hoeft na te denken en je dus geen tijd verliest bij het beslissen.

Ki tai:
Dit is de laatste fase waar we naar streven maar die slechts enkele aikidoka’s zullen bereiken. Het is het niveau van de hoogste perfectie waarbij men de aanvaller niet eens meer aanraakt. O’ Sensei had deze ultieme staat bereikt na een leven lang toewijding aan budo en spiritualiteit. Het is de kracht van ki die hier haar werk doet.

3 reacties op ‘De vier niveau’s in Aikido

  1. Dat laatste niveau waarbij de tori uki niet meer aanraakt kan ik mij heel moeilijk voorstellen.
    Zou dat echt kunnen? Wat denken jullie erover?

  2. Ik denk persoonlijk dat je dat met een korreltje zout moet nemen. O Sensei raakte zijn uke’s niet meer aan omdat zij al op voorhand aanvoelden waar en wanneer ze moesten vallen. Vielen zij niet, dan was er kans op kwetsures.
    Stel je voor, je valt aan met shomen uchi. De leraar reageert met een irimi nage. Je denkt dat je dat wel kan incasseren en je eindigt met een bloedneus. De volgende keer zal je al gaan involgen om de bloedneus te vermijden maar je wordt nog steeds tegen de grond gesmakt. Pas na jaren training voel je hoe de techniek zal verlopen. Je wenst geen bloedneus en niet tegen de grond gesmakt te worden dus ga je mee in de beweging en valt zonder dat de leraar je eigenlijk hoeft aan te raken. Het is vooral een psychologisch spel. We moeten realistisch blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s